Er zijn volgens mij geen definities voor abstracte fotografie in de hedendaagse kunst; iedere fotograaf geeft er zijn eigen betekenis aan. Het gaat er in ieder geval om dat het onderwerp uit zijn context wordt gehaald, waardoor het soms niet wordt herkent, en dat een aantal essentiële elementen duidelijk in beeld springen: vorm, kleur, lijnen. Er zijn geen vaste regels in de hedendaagse fotografie, de fotograaf is vrij om creatief en instinctief te zijn.
In de contemplatieve fotografie is abstractie een bijzaak, het gebeurt gewoon: je laat vaak de context weg uit het beeld, omdat het niet hoort bij wat je hebt waargenomen. Je oog is dan gevallen op een kleur, textuur of patroon. Hier zijn een paar voorbeelden van abstracte beelden waar ik laatst voor ben gestopt.
I don’t think that there are any definitions for abstract photography in contemporary art; every photographer gives his own meaning to the word. In any case, it is about the subject being taken out of its context and that a few essential elements are prominently in focus: form, colour, lines. There are no set rules in contemporary photography, the photographer is free to be creative and instinctive.
In contemplative photography abstraction is a side-issue, it simply happens: you often leave out the context from the image because that was not part of your perception. Your eye was caught by color for instance, or texture or pattern. Here are a few examples of abstract images which made me stop, recently.
